Imię i nazwisko Rok ukończenia szkoły Opis
Stefan Rudolf Mojżyszek 1913 Doktor praw, major audytor Wojska Polskiego.
Urodził się 1 lipca 1892. W 1913 zdał egzamin dojrzałości w Szkole Realnej w Żywcu.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 12 pułku piechoty w Wadowicach, w tym w 1923 jako adiutant sztabowy w tymczasowym stanie etacie przejściowym był oficerem Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V przydzielonym do Ekspozytury Wydziału Przemysłu Wojennego. 2 listopada 1925 roku został przydzielony z 6 Dywizji Piechoty w Krakowie do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego Kursu 1925-1927. W 1926 roku uzyskał stopień doktora praw na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Z dniem 1 października 1927 roku, po ukończeniu kursu, został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w celu odbycia praktyki intendenckiej.
Z dniem 1 października 1928 roku został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów, przydzielony macierzyście do kadry oficerów służby intendentury z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. Wśród kapitanów intendentów ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku otrzymał 25,6 lokatę. W czerwcu 1930 roku został przydzielony z Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendentury i Taborów w Krakowie do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr V w Krakowie w celu odbycia dziewięciomiesięcznej praktyki sądowej.
Wiosną 1931 roku został przeniesiony do korpusu oficerów sądowych i przydzielony do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr V w Krakowie na stanowisko asystenta. Otrzymał 12,5 lokatę wśród kapitanów sądowych ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W tym samym roku został mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych z równoczesnym przesunięciem na stanowisko podprokuratora w Prokuraturze przy WSO Nr V. 27 czerwca 1935 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów sądowych.
W charakterze podprokuratora WSO nr V prowadził śledztwo i był oskarżycielem w procesie przed trybunałem doraźnym w WSO w Krakowie, który 7 lutego 1936 wydał wyrok skazujący na karę śmierci dezertera z 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej, Szczepana Grendę, oskarżonego o zamordowanie 7 stycznia 1936 inż. Stefana Dyljona w Tatrach. Publikował w „Wojskowym Przeglądzie Prawniczym”.
Do 31 sierpnia 1939 roku był wiceprokuratorem Wojskowej Prokuratury Okręgowej Nr 5 w Krakowie, a od 1 do 18 września 1939 roku pełnił obowiązki wojskowego prokuratora okręgowego w tej samej jednostce organizacyjnej prokuratury.
o. Joachim Badeni 1930 Joachim Badeni, właśc. Kazimierz Stanisław hrabia Badeni herbu Bończa (ur. 14 października 1912 w Brukseli, zm. 11 marca 2010 w Krakowie) – polski prezbiter rzymskokatolicki, dominikanin, mistyk, duszpasterz akademicki, rekolekcjonista, hrabia, autor książek.

Adam Suchoński


źródło: www.polityka.pl
1951

Profesor zw. dr hab. – historyk, dydaktyk historii, nauczyciel szkolny i akademicki.

Urodził się 21 listopada 1933 r. w Żywcu. Absolwent kl. XI b z roku 1951. Po ukończeniu żywieckiego Liceum Adam Suchoński studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1951 - 1955, gdzie promotorem jego pracy magisterskiej („Działalność Komorowskich na pograniczu polsko – węgierskim w XV w.”) był prof. Jan Dąbrowski. Po studiach, zgodnie z państwowym nakazem pracy, rozpoczął nauczanie na Ziemiach Odzyskanych – jako nauczyciel, a później inspektor szkolny w Niemodlinie na Opolszczyźnie. Tam też zachował się w pamięci swym bohaterskim czynem, gdy zimą z narażeniem własnego życia wskoczył w nurty Ścinawy Niemodlińskiej ratując od śmierci dwóch topiących się uczniów.

Błyskawiczna decyzja A. Suchońskiego wynikała z braku reakcji tłumu gapiów, którzy uznali obydwu braci Kozaków (uczniów 4 i 6 klasy) za już niemożliwych do uratowania. Zrzucając tylko płaszcz, wskakuje do lodowatej wody i tam przeżywa bodaj najstraszliwszą chwilę swojego życia, gdy trzymając jednego z chłopców zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie przebić warstwy lodu ponad nimi... A jednak! Dotąd bierny tłum, widząc wystającą ponad lód pięść, którą przebił się do życia, deskami z pobliskiego parkanu usuwa lód tworząc korytarz, którym młody nauczyciel holuje do brzegu najpierw jednego, potem drugiego z braci. Nieprzytomni, lecz uratowani! A nasz bohater z trudem dochodzi do domu, gdy w siedemnastostopniowym mrozie zamarza na nim ubranie. Jakież było jego zdziwienie, gdy przychodząc na drugi dzień do pracy ujrzał wystawione za niego zastępstwa – „Przecież miał Pan mieć zapalenie płuc!” A i słowa nie potrafią oddać reakcji mamy uratowanych, która przyszła do szkoły podziękować za ich ocalenie. Pomimo upływu lat do dziś dnia amatorzy ślizgania po kruchym lodzie wysyłają Profesorowi kartki bożonarodzeniowe z podziękowaniem za uratowane życie.

Z pewnością także i to przyczyniło się do przeniesienia wyróżniającego się nauczyciela do liceum ogólnokształcącego dla pracujących w Opolu. Tam założył rodzinę i z tym pięknym miastem związał swoje przyszłe losy i karierę naukową rozpoczynając zajęcia w Katedrze Historii Powszechnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu i wiążąc się na długie lata z Zakładem Dydaktyki Instytutu Historii WSP, a następnie Uniwersytetu Opolskiego.

Pracę doktorską obronił w 1969 r. pod kierunkiem prof. Tadeusza Słowikowskiego, który patronował także jego habilitacji w 1983 r. na WSP w Krakowie.

W 1972 r. otrzymał awans na docenta. Od 1991 r. jest profesorem uczelnianym, a od 1996 r. – profesorem tytularnym. W 1998 r. został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Opolskiego.

Funkcje organizacyjne i społeczne pełnione przez A. Suchońskiego obejmują m.in. takie stanowiska jak:

- kierownik Międzyinstytutowej Katedry Dydaktyki Historii i Wiedzy o Społeczeństwie;

- prodziekan Wydziału Humanistycznego;

- prorektor WSP (1987 – 1990);

- wicedyrektor i dyrektor Instytutu Historii przez trzy kadencje;

- członek Komisji Dydaktycznej Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego;

- członek Komitetu Redakcyjnego „Wiadomości Historycznych”;

- przewodniczący Polsko – Litewskiej Komisji Podręcznikowej;

- członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Dydaktyków Historii;

- przewodniczący Rady Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach – Opolu;

- przewodniczący Rady Muzeum Śląska Opolskiego;

- konsultant Ministra Spraw Zagranicznych ds. obrazu Polski w zagranicznych podręcznikach;

- ekspert Ministra Edukacji Narodowej ds. podręczników do nauczania historii;

- członek Komitetu Nauk Historycznych PAN;

- konsultant Rady Promocji Polski działającej przy Ministrze Spraw Zagranicznych;

- udział w pracach Komisji Źródeł Pamięci Fundacji Krzyżowa dla Porozumienia Europejskiego;

- współpraca z Fundacją Körbera;

- naukowa współpraca z Międzynarodowym Instytutem Podręczników Szkolnych im. Georga Eckerta w Brunszwiku;

- Członek Honorowy Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Działalność naukowa Profesora obejmuje problemy związane z wykorzystaniem mediów w edukacji historycznej, badanie świadomości historycznej młodzieży: w tym szczególnie w odniesieniu do  relacji polsko – niemieckich w kontekście stosunków narodowościowych na Śląsku Opolskim, ale i badań porównawczych młodzieży w Polsce i w Niemczech w zakresie wiedzy i stereotypów myślowych, prace okołopodręcznikowe: nowatorskie prace porównawcze zawartości podręczników z całego świata na temat np. konferencji jałtańskiej, poczdamskiej, Polski i Polaków – w czasie II wojny, Holokaustu, postaci i działalności Józefa Piłsudskiego, Solidarności i upadku komunizmu, Jana Pawła II (szczególną rolę odgrywa tu książka Profesora: Papież Jan Paweł II w polskich i zagranicznych podręcznikach do nauczania historii, której egzemplarz autor osobiście wręczył Ojcu Świętemu w Watykanie 17 lutego 2004 r.; pamiątką z tego spotkania jest autograf Papieża na tytułowej stronie książki), wreszcie: syntezy – czego efektem jest seria pięciu książek wydanych pod redakcją i przy współautorstwie Profesora, omawiających nauczanie historii w poszczególnych klasach oraz bodaj najważniejsze dzieło dla każdego nauczyciela historii: Dydaktyka Historii (wspólnie z Jerzym Maternickim i Czesławem Majorkiem). Łącznie bibliografia prac prof. dr. hab. Adama Suchońskiego obejmuje blisko dwieście publikacji

Profesor Suchoński zalicza się do grona najbardziej aktywnych polskich dydaktyków historii. Świadczą o tym częste zaproszenia z wykładami do Niemiec, krajów skandynawskich, Litwy, Słowacji, Czech i Węgier. Jako recenzent uczestniczył w przewodach doktorskich i habilitacyjnych także poza granicami kraju; jego publikacje wydawane są w językach: niemieckim, angielskim, czeskim, słowackim, rosyjskim, węgierskim, litewskim, szwedzkim i fińskim. Jest dumnym posiadaczem odznak honorowych „Zasłużony dla miasta Opola” i „Za zasługi dla województwa opolskiego” oraz jest laureatem prestiżowej śląskiej Nagrody im. Karola Miarki (2007 r.)

Najbardziej charakteryzuje Profesora jednak wrodzona życzliwość i poczucie humoru, wyczulenie na niesprawiedliwość i ludzką krzywdę, chęć niesienia pomocy innym i bezinteresowność, ale także krytyczne i nacechowane dystansem podejście nie tylko do siebie samego, ale przede wszystkim do przedmiotu swoich badań, które to niejednokrotnie nakazuje mu podążać pod prąd aktualnie przyjętych norm i tendencji w poszukiwaniu prawdy i zwykłej ludzkiej uczciwości. Choć tak często jest gościem polskich i zagranicznych instytucji, to zawsze z radością wraca w mury naszego Liceum z pełnym pasji wykładem wzbogaconym niejedną anegdotą i zapałem udzielającym się wszystkim słuchaczom. Jest – jak sam zwykł mawiać – „góralem z urodzenia, opolaninem z wyboru” podkreślając na każdym miejscu swój sentyment do „żywieckiej ojczyzny”.

Wyżej wymienione pozycje autorstwa i współautorstwa prof. A. Suchońskiego, a także inne są dostępne w naszej bibliotece dzięki uprzejmości ich autora.

Wykład prof. A. Suchońskiego w auli szkolnej 4 listopada 2016 r.:

http://old2.lo-zywiec.pl/index.php?start=184

Na podstawie:

Z Żywca do Opola. Góral z urodzenia, opolanin z wyboru, pod red. B. Kubis, Opole 2011

Edukacja historyczna a współczesność, pod. red. A. Suchońskiego, Opole 2003

                                                                                  Opracował: Andrzej Ryczkiewicz (2019)

Bp Tadeusz Pieronek

1951 Śp. Ks. Bp Tadeusz Pieronek urodził się 24 października 1934 r. w Radziechowach. Syn Władysława Pieronka i Pauliny z domu Wolny. Na chrzcie otrzymał imiona Tadeusz Władysław. W czasie okupacji rodzinę wysiedlono na Lubelszczyznę. Wraz z bratem uniknął wysiedlenia przenosząc się na plebanię w Kętach, gdzie proboszczem był jego wujek ks.  Jan Wolny. Do szkoły średniej uczęszczał w Żywcu. Po maturze w 1951 r. podjął studia na Wydziale Teologicznym UJ i formację w Krakowskim Seminarium Duchownym. Na kapłana wyświęcił go abp Eugeniusz Baziak 26 października 1957 r. Skierowany na studia na Wydziale Prawa KUL. Doktorat obronił w 1960 r. na podstawie pracy „Organizacja prawna kapituły kolegiaty św. Anny w Krakowie”.  Po rocznym wikariacie w Bielsku-Białej kontynuował studia specjalistyczne w Rzymie na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego. Równocześnie w latach 1962-65 odbył trzyletnie Studium Roty Rzymskiej uzyskując dyplom adwokata rotalnego. Po powrocie był prefektem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, obrońcą węzła małżeńskiego w Sądzie Metropolitalnym i wykładowcą prawa kanonicznego. Habilitował się w 1975 r. na podstawie „Duplex sententia conformis w sprawach o nieważność małżeństwa w prawie kanonicznym. Studium historyczno-prawne”. W latach 1974-80 był prodziekanem Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. Równocześnie był wykładowcą w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Najważniejszym obszarem jego badań naukowych stała się synodalność wynikająca z ducha Soboru Watykańskiego II, który śledził jako student rzymski. Ta fascynacja przełożyła się na praktykę. Został sekretarzem Synodu Duszpasterskiego Archidiecezji Krakowskiej, który poprowadził kard. Karol Wojtyła (1972-1979), następnie sekretarzem I synodu Metropolii Krakowskiej, a wreszcie biorąc udział w przeprowadzeniu II Polskiego Synodu Plenarnego. Dokumenty Synodu Krakowskiego opublikował w dwutomowej monografii pt. „Duszpasterski Synod Archidiecezji Krakowskiej”, które wydał w 1985 r. W 1992 r. został biskupem pomocniczym nowo erygowanej diecezji sosnowieckiej. Na tarczy herbowej umieścił chustę św. Weroniki i zawołanie „In veritate”. Konsekrowany na biskupa przez św. Jana Pawła II w bazylice św. Piotra na Watykanie 26 kwietnia 1992 r. W latach 1993-1998 sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w bardzo trudnym okresie walki o konkordat i jego ratyfikację. Członek Rady Naukowej KEP. Po zakończeniu kadencji sekretarza generalnego został rektorem Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie przez dwie kadencje (1998-2004). Miał 70 lat i nie zamierzał rezygnować z aktywności. Przez lata był duszpasterzem prawników.  Podjął działalność publicystyczną. W 2009 r. został biskupem seniorem. Jako emeryt do ostatniego dnia życia zachował niezwykłą aktywność angażując się w różne inicjatywy w kierunku społeczeństwa obywatelskiego, która przysporzyła mu tylu zwolenników, co krytyków. Od lat był kanonikiem Kapituły Metropolitalnej na Wawelu. Zmarł 27 grudnia 2018 r. w swoim mieszkaniu na Wawelu.
Bolesław Ginter 1955 Ur. 14 marca 1938 we Lwowie – polski archeolog.
W 1961 r. ukończył studia archeologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1966 roku został doktorem, zaś w 1973 doktorem habilitowanym. W latach 1984-87 prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego UJ, w latach 1990-93 prorektor UJ. Od 1994 profesor zwyczajny. Emerytowany pracownik Instytutu Archeologii UJ. Doctor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego. Autor i współautor około 190 publikacji. Badacz m.in. starszej i środkowej epoki kamienia w Polsce i na Półwyspie Bałkańskim, paleolitycznych pracowni krzemieniarskich i okresu predynastycznego w Egipcie. W swojej karierze naukowej uczestniczył w badaniach prowadzonych m.in. w Grecji, Bułgarii i Egipcie. Członek Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN, członek-korespondent Niemieckiego Instytutu Archeologicznego (DAI), członek zagraniczny Narodowego Instytutu Archeologii BAN.
Zygmunt Andrzej Heinrich 1955 Pseudonim „Zyga”, „Dziadek” (ur. 21 lipca 1937 we Łbowie, zm. 27 maja 1989 pod Mount Everest) – polski taternik i alpinista, jeden z najbardziej doświadczonych himalaistów, z zawodu inżynier budownictwa. Zginął w lawinie na stoku Mount Everest.
Bp Tadeusz Rakoczy 1956 Urodził się 30 marca 1938 w Gilowicach. W 1956 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Żywcu. Następnie przez rok był pracownikiem Bielskiego Przemysłowego Zjednoczenia Budowlanego. W latach 1957–1963 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W trakcie studiów pełnił funkcję dziekana kleryków. Studia ukończył z magisterium z teologii w zakresie teologii biblijnej. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 czerwca 1963 w katedrze na Wawelu biskup Karol Wojtyła, wikariusz kapitulny archidiecezji krakowskiej. W latach 1964–1970 kontynuował studia teologiczne w krakowskim seminarium. Następnie wyjechał do Rzymu, gdzie studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i w Papieskim Instytucie Biblijnym. Studia ukończył ze stopniem licencjata w dziedzinie nauk biblijnych.
W latach 1963–1964 pracował jako wikariusz w parafii Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach i jednocześnie kapelan w miejscowym szpitalu. W 1967 został prefektem krakowskiego seminarium. W latach 1976–1978 był duszpasterzem w jednej z rzymskich parafii. Posługę duszpasterską pełnił również wśród Polonii we Francji. W 1978 został pracownikiem przy Stolicy Apostolskiej, gdzie razem z Józefem Kowalczykiem organizował polską sekcję Sekretariatu Stanu, a następnie był jej pracownikiem. W tym samym czasie był także delegatem Metropolity Krakowskiego w Radzie Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II. W 1979 został mianowany kapelanem honorowym, a w 1987 prałatem Jego Świątobliwości.
25 marca 1992 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji bielsko-żywieckiej. Święcenia biskupie otrzymał 26 kwietnia 1992 w Bazylice św. Piotra w Watykanie. Udzielił mu ich papież Jan Paweł II z towarzyszeniem Franciszka Macharskiego, arcybiskupa metropolity krakowskiego, i Angela Sodano, sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej. Ingres do katedry św. Mikołaja w Bielsku-Białej, w trakcie którego objął diecezję, odbył 9 maja 1992, natomiast do konkatedry w Żywcu 30 maja 1992. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In aedificationem Corporis Christi” (Ku budowaniu Ciała Chrystusowego), pochodzące z Listu do Efezjan. W 1994 powołał Instytut Teologiczny im. św. Jana Kantego w Bielsku-Białej. 16 listopada 2013 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z funkcji biskupa diecezjalnego diecezji bielsko-żywieckiej. Jednocześnie do czasu objęcia urzędu przez nowego biskupa zlecił mu pełnienie funkcji administratora apostolskiego diecezji.
Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów bielsko-żywieckich: pomocniczego – Piotra Gregera (2011) i diecezjalnego – Romana Pindla (2014).
Krystyna Slany 1971 Ur. 25 listopada 1952 w Żywcu – polska socjolog, profesor zwyczajny, autorka lub współautorka kilkunastu książek oraz ponad stu artykułów naukowych. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się przede wszystkim wokół demografii, studiów nad małżeństwem i rodziną, socjologii migracji oraz społeczno-kulturowej tożsamości płci. Od wielu lat związana naukowo z Instytutem Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego (IS UJ), ostatnio również z Wydziałem Humanistycznym Akademii Górniczo-Hutniczej (WH AGH).
Józef Wróbel 1971 Bp dr hab. Józef Wróbel, biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej, urodził się w październiku 1952 r. w Bestwinie, koło Bielska-Białej. W latach 1967-1971 uczył się w LO im. M. Kopernika w Żywcu. W latach 1971-1973 studiował w Pomaturalnym Studium Technicznym oraz na Politechnice Łódzkiej. W grudniu 1973 r. wstąpił do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Wyższym Seminarium Misyjnym Księży Sercanów w Stadnikach k. Krakowa. 30 listopada 2000 roku został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem ordynariuszem diecezji Helsinki; 27 stycznia 2001 otrzymał święcenia biskupie w stolicy Finlandii.
Stanisław Pyjas 1972 Stanisław Pyjas (ur. 4 sierpnia 1953 w Żywcu , zm. 7 maja 1977 w Krakowie ) – działacz opozycyjny okresu PRL , student filologii polskiej i filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego śmierć w tajemniczych okolicznościach kilka dni przed juwenaliami wstrząsnęła środowiskiem akademickim Krakowa i Polski. Jest pochowany na cmentarzu w Gilowicach.
s. dr Benita Lucyna Skrzyp - nazaretanka 1977 Katechetka w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej II st. im. F. Chopina w Krakowie, obecnie pracująca na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie w Międzywydziałowym Studium Pedagogicznym.
Pełniła różne funkcje pracując 30 lat w szkole. Między innymi jako doradca metodyczny, dyrektor szkoły. A także promowała prace w Kolegium Teologicznym w Kielcach i prace magisterskie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim prowadząc ćwiczenia na Świętokrzyskim Instytucie Teologicznym w Kielcach.
S. Benita Lucyna Skrzyp została uhonorowana tytułem podczas uroczystości z okazji Dnia Edukacji Narodowej, jaka odbyła się w Kancelarii Premiera z udziałem minister Anny Zalewskiej.
Ryszard Borski 1979 Ks. bp gen. bryg. Ryszard Borski urodził się 26 maja 1960 roku w Bielsku-Białej. Po ukończeniu w 1979 roku Liceum Ogólnokształcącego w Żywcu studiował elektronikę, a następnie fizykę techniczną w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W czerwcu 1981 roku przerwał studia w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Służbę wojskową kontynuował w jednostce wojskowej w Lublinie. W październiku 1982 roku rozpoczął studia teologii ewangelickiej w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.
Ks. Prof. Wojciech Zyzak 1987 Rektor Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie. Ks. prof. Zyzak jest kapłanem diecezji bielsko-żywieckiej. Urodził się 17 czerwca 1969 r., a święcenia kapłańskie przyjął w 1993 r. Studiował na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 2000-2006 prowadził badania naukowe w Kolonii w Niemczech. Zakończył je habilitacją w 2006 na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W latach 2006-2007 prowadził badania naukowe w Avignon we Francji. Był wykładowcą w Karmelitańskim Instytucie Duchowości w Krakowie, Instytucie Teologicznym im. św. Jana Kantego w Bielsku-Białej, a od 2007 prowadzi na Papieskiej Akademii Teologicznej i następnie na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II seminarium magisterskie i licencjacko-doktoranckie.
Jest redaktorem naczelnym pisma „Polonia Sacra”. W 2013 r. wielki kanclerz UPJPII nadał mu tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. Jest założycielem Polskiego Towarzystwa Teologów Duchowości. Specjalizuje się w teologii duchowości kapłaństwa i laikatu.
Sebastian Kawa 1991 Ur. 15 listopada 1972 w Zabrzu – polski pilot szybowcowy i żeglarz sportowy, piętnastokrotny mistrz świata w konkurencjach szybowcowych, wielokrotny rekordzista świata w szybownictwie, od wielu lat w czołówce światowego rankingu pilotów szybowcowych, najbardziej utytułowany pilot szybowcowy w historii.
Mateusz Matyszkowicz 2000

Mateusz Matyszkowicz jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Żywcu. Ukończył studia z zakresu filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był redaktorem „Teologii Politycznej” i kwartalnika Fronda Lux, obejmując w 2013 funkcję jego redaktora naczelnego. W 2013 został prowadzącym magazyn literacki „Literatura na trzeźwo” w Telewizji Republika. W styczniu 2016 został dyrektorem TVP Kultura.

W styczniu 2016 został dyrektorem TVP Kultura, gdzie prowadzi program „Chuligan literacki”. W listopadzie 2016 został prowadzącym audycji „Chuligan literacki” w Programie III Polskiego Radia. W czerwcu 2017 objął stanowisko dyrektora TVP1, trzy miesiące później rezygnując z kierowania stacją TVP Kultura. Funkcję dyrektora TVP1 sprawował do 1 marca 2018 roku. 1 marca 2018 został dyrektorem biura programowego TVP. W listopadzie 2017 został członkiem Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. W lutym 2018 został przewodniczącym zespołu ds. dobrego imienia i historii Polski przy TVP. Został też członkiem jury Nagrody Literackiej im. Marka Nowakowskiego.

Szymon Wróbel

2005

Szymon J. Wróbel: dziennikarz, współpracował m.in. z krakowskim Dziennikiem Polskim, Lounge Magazynem, TVN Style, TVP Kraków, czy Miastem Muzyki RMF. Reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych „Jego Oczami”, „Z domu…”, oraz „Ojciec, czyli o Pieronku”. Jako autor debiutował książką „Jego oczami” w Wydawnictwie M. Końcem 2017 roku rozpoczął współpracę z „Wydawnictwem MG”, czego efektem była kolejna książka „Ojciec, czyli o Pieronku”. Trafiła ona na listę bestselerowych książek biograficznych Empiku. Początkiem 2018 roku otrzymał tytuł „Osobowość roku 2017” w kategorii Kultura w powiecie Żywieckim w plebiscycie Dziennika Zachodniego.