Obchody 102. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości

Narodowe Święto Niepodległości to dla Polaków jedno z najważniejszych świąt państwowych. Po 123 latach zaborów – niewoli naznaczonej walką, cierpieniem i wysiłkiem wielu pokoleń Polek i Polaków – nasz kraj odzyskał suwerenność.
W następstwie działań zaborców w latach 1772, 1793 i 1795 Rzeczpospolita przestała istnieć na mapie Europy. Jednak dla Narodu Polskiego własne, suwerenne państwo było wartością najwyższą. Walka o niepodległość trwała ponad sto lat i naznaczona była ofiarą krwi przelaną w wojnach napoleońskich, w licznych zrywach niepodległościowych, w powstaniu listopadowym i styczniowym oraz na polach bitewnych I wojny światowej.

Marzenia o wolności spełniły się wraz z klęską wszystkich trzech zaborców i zakończeniem I wojny światowej, w wyniku której Polska odzyskała niepodległość. Odbudowa państwowości, po 123 latach zaborów, była procesem złożonym. 10 listopada 1918 roku powrócił do Warszawy, zwolniony z więzienia w Magdeburgu, Józef Piłsudski. 11 listopada 1918 roku podpisano zawieszenie broni na froncie zachodnim. Dekretem z tego samego dnia Rada Regencyjna oddała Józefowi Piłsudskiemu naczelne dowództwo nad wojskiem, a 14 listopada 1918 roku rozwiązała się, przekazując całą władzę nad tworzącym się państwem Józefowi Piłsudskiemu.

Dzień 11 listopada ustanowiony został uroczystym Świętem Niepodległości na mocy Ustawy z dnia 23 kwietnia 1937 roku o Święcie Niepodległości. Święto to zostało zniesione po II wojnie światowej – w 1945 roku, a następnie przywrócone Ustawą z dnia 15 lutego 1989 roku.

Młodzież ucząca się w Wyższej Szkole Realnej (nasze liceum) zawsze była wrażliwa na losy narodu, zrodził się tu również ruch niepodległościowy. Idea walki zbrojnej narastała dzięki powstającym organizacjom paramilitarnym, zwłaszcza utworzonemu w 1913 roku Towarzystwu „Strzelec”. Była to organizacja powołana przez władze austriackie z zamiarem „popierania strzelectwa dobrowolnego". Przeszkoleni drużynnicy mieli się stać w razie wojny częścią armii. Na szczęście dla Polaków w zaborze austriackim polityka w ramach autonomii była dość liberalna, co często wykorzystywano: oprócz umiejętności strzeleckich zaszczepiano wśród członków tego typu organizacji ducha patriotyzmu.

7 sierpnia 1914 roku uczeń naszej szkoły, Leonard Rybarski (poległ potem na polu chwały), stworzył I Kompanię Żywieckich Strzelców liczącą 150 młodych ochotników. Wyruszyli oni 16 sierpnia 1914 roku z rynku w kierunku Suchej Beskidzkiej, w upalny dzień, odprowadzani przez bliskich aż do kapliczki św. Wita nad Jeziorem Żywieckim (dziś blisko tego miejsca źródełko św. Wita w Lasku Wita). Dotarli do Krzeszowic koło Krakowa, w rejon tzw. „trójkąta trzech cesarzy” - miejsca zbiórki ochotników. Zaraz po wymarszu I Kompanii rozpoczęto tworzenie II Kompanii pod dowództwem Tadeusza Jänicha, założyciela pierwszej drużyny skautowej w Żywcu, które zakończyło się werbunkiem 300 ochotników 22 sierpnia 1914 roku. II Kompania odjechała z placu przed dworcem kolejowym w Żywcu do Wadowic, a stamtąd do Bochni i Krakowa. Dzięki działalności Powiatowego Komitetu Narodowego prowadzono dalszy werbunek oddziałów, gromadzono środki pieniężne na żołd, umundurowanie i wyposażenie. 21 września 1914 odmaszerowało z Żywca do Krzeszowic kolejna III Kompania w liczbie 148 legionistów, a 3 października odmaszerowało dalszych 32. Ochotnicy z Żywiecczyzny walczyli o nieistniejącą jeszcze wtedy Polskę w bitwach pod Bednarami na Mazowszu (1914), pod Urzędowem (1915), pod Kostiuchnówką (1916), na Polesiu Wołyńskim, we wsi Rarańcza na Bukowinie i w wielu innych miejscach.

W miarę rozwoju wydarzeń I wojny nastroje w naszym mieście wobec Austrii były coraz gorsze. 18 lutego 1918 roku w Żywcu miała miejsce manifestacja antyaustriacka. Strajkowały zakłady, szkoły i urzędy, mieszkańcy wzięli udział w pochodzie. Odśpiewane zostały pieśni patriotyczne pod pomnikiem grunwaldzkim. 30 października 1918 roku na sygnał z Krakowa grupa mieszczan rozbroiła magistrackich wartowników. Następnego dnia na rynku zebrał się spory tłum gotowy do walki. Po negocjacjach dowódcy wojsk austriackich, w skład których wchodzili żołnierze węgierscy, rumuńscy i czescy, złożyli broń. Fakt ten został przyjęty przez Żywczan z wielką radością i entuzjazmem. 1 listopada 1918 roku tłum na ulicach Żywca zdejmował orły austriackie z urzędów i rzucał je na ziemię. Grupa uczniów Wyższej Szkoły Realnej zaczęła formować pierwsze oddziały wojskowe w szkole i mobilizować ochotników. Wśród nich byli: Stanisław Ryczkiewicz, Tadeusz Gołąb, Leopold Jaksa. Na początku pełnili trwającą dzień i noc służbę w magistracie miasta Żywca z powodu nasilających się rabunków. Kontrolowali też powracających z frontu byłych żołnierzy austriackich. Przeszukiwali pociągi, konfiskując wszystkie rzeczy wojskowe (broń, amunicję, koce), oddając wszystko do tworzącej się w Żywcu prowiantury. 

Młodzież ucząca się w Szkole Realnej zawsze uczestniczyła w patriotycznych akcjach, dając świadectwo swego zaangażowania w tworzenie niepodległej Polski!

deklaracja dostępności

epuap

bip

stowarzyszenie przyjaciół lo

stowarzyszeni 21 wiek

srebrna szkoła

16.06.2021
Kolejne sukcesy sportowe Nikoli Waliczek

Kolejne sukcesy sportowe Nikoli Waliczek

Nikola Waliczek (kl.2f), trenująca shaolin kung fu w klubie Shaolin Kung Fu Beskidy pod opieką trenera Sifu Stanisława Szczotki, w ubiegły weekend...

czytaj więcej
16.06.2021

Sukces Kamili Babickiej w ogólnopolskim konkursie

Uczennica klasy 2 cg Kamila Babicka, zajęła III miejsce w III Ogólnopolskim Konkursie Aforystycznym dla dzieci i młodzieży, organizowanym przez...

czytaj więcej
Narzędzia dostępności